یک کارگردان جوان سینما در حال ساخت فیلمی با دوستش کریستا است. در این فیلم در فیلم، دو زوج حضور دارند؛ یکی واقعی و دیگری خیالی، و این اثر که از طریق پنج رویا روایت می‌شود، به همان اندازه که داستان تولید یک فیلم است، داستان تولد یک کودک نیز هست.

ژان باتیست که یک فیلمساز است و الی که بازیگر است، عاشق یکدیگر می‌شوند. آن‌ها برای مبارزه با ناراحتی و ناامیدی خود، به فرزندانشان پناه می‌برند: ژان باتیست به فیلمش و الی به پسر خردسالش.

نیکو شاعری اثیری است که در فواصل میان صحنه‌های گفتگوی ژان پیر کالفون، بول اوژیه، لوران ترزیف و پدر گارل، موریس، پرسه می‌زند؛ گفتگوهایی که درباره موضوعات همیشگی این فیلمساز یعنی عشق، روانکاوی و ناکامی‌های مه ۶۸ جریان دارد.

گارل، جین سیبرگ را در بحبوحه مبارزه طولانی‌مدتش با بیماری روانی، الکل و مواد مخدر متقاعد کرد تا در این مستند صامت از زندگی روزمره‌اش بازی کند. فیلم بیشتر شامل نماهای نزدیک سیاه و سفید و تفکربرانگیز از سیبرگ و دوستانش است، در حالی که رنج‌ها و دنیای درونی او در چهره فوق‌العاده زیبایش نمایان می‌شود.

ترکیبی از تصاویر نمادین، سوررئال و تقریبا عرفانی.

کودکی ۳۰ ساله سوار بر الاغ وارد شهر جدید می‌شود. او می‌گوید که نجات‌دهنده است. او هیچ وقت را میان انسان‌ها نگذرانده است. از سرما می‌لرزد و لباس‌هایش خیس آب است. مادرش بیش از حد از او حمایت می‌کرده و پدرش به وضوح غایب بوده است. او می‌داند که باید با تمسخر، طرد شدن، نادانی و نابینایی انسان‌های اطرافش روبه‌رو شود. آن‌ها در گروه‌های بزرگ حرکت می‌کنند: سربازان، مزدوران یا افرادی شبیه به آن‌ها، سوار بر اسب‌های باشکوه و باابهت. همه چیز با بدن نحیف، سردرگم و بی‌گناه او بی‌تناسب است؛ او دیوانه شهر جدید است.

یک کودک ۴ ساله عاملی است که داستان از او و پیرامون او شکل می‌گیرد و احساسات و عواطف را آشکار می‌سازد.

زندگی موازی دو زوج که یکی از آن‌ها محکوم به خودکشی و دیگری محکوم به ته‌خوشبختی و بدبختی است.